De oudste bekende foto maakte Joseph Nicéphore Niépce in 1826 door een plaat die was bedekt met een lichtgevoelige bitumen (een soort asfalt) in een camera obscura bloot te stellen aan licht. Hij had hiervoor een belichtingstijd van acht uur nodig bij helder zonlicht. Het is een foto van een gravure die een jonge stalknecht met een paard aan het leidsel toont. Deze foto werd aangekocht door de Bibliothèque nationale de France voor 450.000 euro.
In 1831 zette Louis-Jacque Monde Daguerre de proefnemingen van Niépce voort met zilverjodide als lichtgevoelig materiaal. Met een belichtingstijd van 15 minuten in de zon tot 30 minuten in de schaduw kon hij op een plaat een gedetailleerd beeld vastleggen. Dat was dan wel een uniek exemplaar dat niet reproduceerbaar was.
En in 1838 maakte Daguerre de eerste afbeelding van een mens. Bij het maken van de afbeelding van een drukke weg waren
een schoenpoetser en zijn klant zichtbaar, doordat ze lang genoeg – 4 à 5 minuten – stilstonden om te worden geregistreerd.
In 1834 begon William Fox Talbot te experimenteren met de door Daguerre ontwikkelde methode. William Fox Talbot ontwikkelde een methode om papier lichtgevoelig te maken door het te dompelen in een zwakke zoutoplossing en daarna in een zilvernitraatoplossing. William Fox Talbot geldt als uitvinder van het negatiefproces in de fotografie, welk proces meerdere afdrukken van een negatief van een afbeelding mogelijk maakte. Tot dan was elke foto een uniek exemplaar. In 1841 patenteerde hij na lang experimenteren de calotypie, ook wel ’talbotypie’ geheten, een chemisch proces om een negatief af te drukken op papier.
En William Fox Talbot maakte ook de twee oudste schaakfoto’s:
2. De oudste schaakfoto – de zoektocht