Tag: tentoonstelling

  • Tentoonstelling in Jena: Johann Friedrich I. von Sachsen als Glaubenskämpfer in der Gefangenschaft

    Tentoonstelling in Jena: Johann Friedrich I. von Sachsen als Glaubenskämpfer in der Gefangenschaft

    Subtitel: ‘hij veroorzaakte meer schade (voor de Katholieke kerk) dan Luther en Melanchthon’.

    Het is niet naast de deur, maar in het Stadmuseum Jena is er van 31 oktober 2017 tot en met 4 maart 2018 een tentoonstelling met als beeldbepalende affiche de afbeelding van het schilderij hiernaast.

    Onderwerp van de tentoonstelling is Keurvorst Johann Friedrich I van Saksen (1503-1554) en meer specifiek de periode dat hij na de slag bij Mühlberg an der Elbe (24 april 1547) de gevangene van Keizer Karel V was.

    De poster van de tentoonstelling toont een schilderij van Samuel Blättner, in privébezit van Thomas Thomsen, welk schilderij ook zelf op de tentoon-stelling te zien is. Het schilderij verbeeldt de beroemde scène, waarin Keurvorst Johann Friedrich (rechts afgebeeld), tijdens een partij schaken met de eveneens gevangen genomen Hertog Ernst van Braunschweig, zijn doodvonnis te horen krijgt. Overigens is het doodvonnis nooit voltrokken, maar is Keurvorst Johann Friedrich na 5 jaar gevangenschap naar zijn Hertogdom Saksen teruggekeerd.

    Iets meer dan 500 jaar geleden, op 31 oktober 2017, spijkerde Maarten Luther zijn 95 stellingen aan de deur van de slotkerk te Wittenberg. Daarmee werd er een revolutie in de toenmalige Katholieke kerk veroorzaakt. Deze gebeurtenis wordt nu gezien als het begin van de Reformatie. Keurvorst Johann Friedrich I van Saksen was de beschermheer van Maarten Luther. En nadat Maarten Luther op de rijksdag te Worms voor keizer en vorsten geweigerd had zijn geschriften te herroepen, deden zowel de Paus als de Keizer Maarten Luther in de ban. Deze kerkelijke en wereldlijke ban betekende dat iedereen Maarten Luther ongestraft kon doden en dat niemand hem mocht helpen. Maar keurvorst Johann Friedrich liet Luther na zijn terugkomst van de rijksdag ontvoeren naar het slot de Wartburg bij Eisenach.

    En als u toch in de buurt bent, de Wartburg (naamgever van het Oost-Duitse automerk) is ook zeer bezienswaardig (zie foto).

    Op de Wartburg liet Maarten Luther zijn haren groeien en hij dook onder als jonker Jörg. En op de Wartburg vertaalde Luther in recordtijd de bijbel, tot dan toe alleen beschikbaar in het Latijn, in het Duits. Een historisch zeer belangrijke gebeurtenis, want hiermee werd de bijbel voor het eerst voor veel meer mensen toegankelijk.

    Maarten Luther verkreeg veel aanhangers en er ontstond een wereld waarin ook vorsten moesten kiezen tussen het Katholieke en het Protestantse geloof. Uiteindelijk leidde dit alles op 24 april 1547 tot een veldslag tussen het leger van Keizer Karel V en het leger van Keurvorst Johann Friedrich I van Saksen bij Mühlberg an der Elbe. Een veldslag welke Keurvorst Johann Friedrich I van Saksen verloor. Dit met name door het verraad van zijn neef Maurits van Saksen, Lutheraan en oorspronkelijk ook een fel tegenstander van keizer Karel V. De aanvoerders van het zogenoemde Smalkaldisch Verbond, Keurvorst Johann Friedrich en Hertog Ernst van Braunschweig werden gevangen genomen. En Keurvorst Johann Friedrich werd ter dood veroordeeld, een vonnis welke hij tijdens een partijtje schaken te horen kreeg.

    De scène met de doodsboodschap aan het schaakbord is vaker op een schilderij afgebeeld. Zo zullen de meeste leden van de Motiefgroep bijgaande ansichtkaart wel kennen. Het toont een schilderij uit circa 1548-1554 (exacte jaartal niet bekend) van Jan Cornelisz Vermeyen. Het schilderij zelf hangt in het Schloßmuseum in Gotha.

    Links op het schilderij zien we Keurvorst Johann Friedrich I van Saksen die zijn doodvonnis te horen krijgt, maar uiterlijk onbewogen zijn schaakpartij voorzet. Van de rechter persoon is lange tijd aangenomen dat dit zijn medegevangene Hertog Ernst van Braunschweig zou zijn, inmiddels wordt echter veronderstelt dat het een anonieme Spaanse bewaker is. Vergelijk de afgebeelde personen overigens eens met die van het schilderij van Samuel Blättner.

    Het schilderij van Jan Cornelisz Vermeyen is geschilderd in Brussel en bekend is dat Keurvorst Johann Friedrich het zelf, terwijl hij op dat moment nog de gevangene van Karel V was, in opdracht heeft gegeven.

    Johann Friedrich werd dus gevangen genomen en ter dood veroordeeld, maar het vonnis werd veranderd in een levenslange gevangenschap. Uiteindelijk was hij 5 jaar de gevangene van Keizer Karel V. In die periode reisde hij als gevangene in het gevolg van Karel V mee door heel Europa. Wel verloor hij een groot deel van zijn Hertogdom Saksen, waaronder onder andere zijn slot Hartenfels bij Torgau en de Universiteitsstad Wittenberg, alsmede de keurvorstelijke rechten aan zijn verraderlijke neef Maurits van Saksen. Maurits werd hiervoor in Saksen “de Judas

    van Meissen” genoemd.

    (Keurvorst is een waarschijnlijk voor velen onbekend begrip. Maar in die tijd was de  Keizerkroon niet erfelijk van vader op zoon en de Keurvorsten waren die vorsten welke, na de dood van de vorige keizer, verantwoordelijk waren voor het kiezen van een nieuwe keizer.)

    De tentoonstelling in Jena gaat met name over de 5 jaar dat Johann Friedrich als de gevangene van Keizer Karel V in diens gevolg door heel Europa meereisde. Zo stond hij gedurende deze gehele periode in contact met zijn vrouw Sibylle van Jülich-Kleve-Berg, hij regeerde zijn Hertogdom Saksen op afstand en gaf opdracht voor onder andere de stichting van de Universiteit Jena en voor de bouw van het Jachtslot ‘Fröhliche Wiederkunft.’ In 1552 werd Johann Friedrich begenadigd en keerde hij naar zijn Hertogdom Saksen terug.

    In de tentoonstelling is te zien hoe Johann Friedrich zijn tijd in gevangenschap zo vorstelijk mogelijk probeerde door te brengen. Dit onder anderen met het spelen van schaken en van diverse kaartspelen.

    En hoewel het Karel V gelukt was om de protestantse legers te verslaan, lukte het hem uiteindelijk niet om de eenheid in zijn rijk te herstellen en om het katholicisme weer als staatsgodsdienst ingevoerd te krijgen. In 1555 werd de Godsdienstvrede van Augsburg getekend waarin werd gesteld dat de religie van de vorst ook de religie van het gebied zou worden. 

    Op 4 maart 2018 om 15 uur eindigt de tentoonstelling in het Stadtmuseum Jena met een sluitings-bijeenkomst (dat is weer eens wat nieuws).  Adres: Stadtmuseum Jena, Markt 7, Jena    www.stadtmuseum-jena.de.

  • Haagse virtuozen in stadhuis den Haag

    Haagse virtuozen in stadhuis den Haag

    In het Haagse stadhuis zijn regelmatig wisseltentoonstellingen te zien.

    Op dit moment is dat de tentoonstelling ‘Haagse virtuozen.’ En deze tentoonstelling start met bijgaande foto van Theo van der Pas (1902- 1986), Haags musicus.

    Theo van der Pas kwam uit een muzikale familie en was de jongste van zes kinderen. Reeds op 4- jarige leeftijd kreeg hij zijn eerste pianolessen. In 1921 startte zijn muziekcariere in de Pulchri-studio in Den Haag. Zijn grote solistische carrière werd door het uitbreken van de oorlog onderbroken.

    In 1926 werd hij op 24-jarige leeftijd benoemd tot hoofdleraar piano aan het Conservatorium te Rotterdam en enige jaren later aan het Koninklijk Conservatorium te Den Haag waaraan hij verbonden bleef tot zijn pensioengerechtigde leeftijd.

  • Tentoonstelling in Rome: One Day I Broke a Mirror

    Tentoonstelling in Rome: One Day I Broke a Mirror

    door Henk Alberts

    One Day I Broke a Mirror is de naam van de tentoonstelling die van 5 mei tot 2 juli 2017 te zien is in de Villa Medici te Rome. Het betreft hier een duo-tentoonstelling van Yoko Ono & Claire Tabouret. De titel van de tentoonstelling is gekozen door Yoko Ono voor een tentoonstelling die vooral de uitvoer van een eclectische multidisciplinaire kunstenaar uit de jaren 60 en 1970 bestudeerde die zeer actief was op de ondergrondse scene van New York.

    Onder de werken die Yoko Ono voor de tentoonstelling leverde is ook het werk “Play by trust” een schaakspel met alleen maar witte schaakstukken op het bord. Dit werk is in de tuin van de Villa Medici opgesteld (foto.)

    Voor Yoko Ono is dit geen nieuw concept. De eerste versie van “Play by trust” stamt al uit 1966. En zo kennen we ook een filmpje uit 1972 waar Yoko Ono en John Lennon met een dergelijk spel met alleen maar witte schaakstukken tegen elkaar spelen. En ook later (bijvoorbeeld in East Hampton, New York, in het Longhouse) heeft Yoko Ono met dit concept van alleen maar witte schaakstukken gespeeld.

    Filosofie van Yoko Ono is om het schaakspel om te vormen tot een spel dat oproept tot de vrede. In “Play by trust” zijn de stukken van de beide tegenstanders niet per kleur te onderscheiden. Dit moet er – volgens de filosofie van Yoko Ono – toe leiden dat de spelers gaan beseffen dat beide partijen gelijk zijn. Daarmee is dan met een traditioneel een oorlogsspel aangetoond dat er alternatieven zijn om te vechten en dat wanneer mensen hun gelijkenissen herkennen, ze nieuwe manieren kunnen vinden om te spelen, samen te werken en in vrede te leven.

    Ook presenteerde Yoko Ono in 2015 een app met een schaakspel waarin alle schaakstukken door honden vervangen waren. Hiermee werden per land goede doelen gesteund. In Nederland was dat de Dierenbescherming.

  • Tentoonstelling Genghis Khan in Nederland

    Tentoonstelling Genghis Khan in Nederland

    door Rob Bijpost

    In het Nationale Militaire Museum, Verlengde Paltzerweg 1, 3768 MX Soest wordt tot 27 augustus 2017 een bijzondere tentoonstelling gehouden over Genghis Khan (Turks:Timucin) (1162 – 18 augustus 1227)

    Er zijn meer dan 200 topstukken uit het Inner Mongolia Museum in Hohhot (China, Binnen Mongolië). Onder meer een gouden zadel uit de tijd van Genghis Khan, zoals alle getoonde objecten,  maakt deel uit van de tentoonstelling, alsmede fluitende pijlen, een compositen boog (uit twee materialen vervaardigd), gouden sieraden en een schaakbord en schaakstukken. De objecten zijn nooit eerder vertoond buiten China, het NNM heeft de primeur. Ze maken deel uit van de tentoonstelling “Genghis Khan, wereldveroveraar te paard”.

    Genghis Khan.

    Hij volgde zijn vader Yesükhei op als leider van een Mongoolse stam en verenigde later de Mongoolse en Turkse stammen tot een confederatie. Na de onderwerping van vele stammen van Mongolië en het vestigen van zijn hoofdstad in Karakoroem, hield hij een grote vergadering, een khuriltai, waarbij hij de leiding van de Mongolen op zich nam en zijn titel Genchis Khan aannam. Hij stelde een gedragscode in, de yasak, en reorganiseerde zijn legers.

    Zijn jeugd was niet gemakkelijk. Toen hij negen jaar oud was, huwelijkte zijn vader hem uit. Hij moest bij de familie van zijn toekomstige vrouw wonen tot hij de huwbare leeftijd van 14 zou bereiken. Met deze vrouw , Börte, is hij getrouwd en kreeg hij meerdere kinderen, waaronder vier zonen: Jochi, Chaqatai, Ögedei en Tolui.

    Dzjengis Khan geloofde in meritocratie, leiders die werden gekozen op grond van prestaties en capaciteiten. Dzjengis Khan was godsdienstig en de Mongolen respecteerden in gelijke mate de „Eeuwige Blauwe Hemel“ (Munkh Huh Tenger) en de berg in centraal Mongolië, „Burhan Haldun Uul“, waar hij vaak vóór veldslagen bad.

    In de praktijk keek hij bij zijn veroveringen, zoals andere “grote`leiders, niet op een paar levens meer of minder. Op het hoogtepunt van zijn macht heerste hij vanaf China tot en met Polen. Vlak voor zijn dood verdeelde Dzjengis Khan zijn imperium onder zijn vier zonen. Het einde van één van de grootste rijken ter wereld.

    Mongools schaakspel.  1644-1911 (Qing-dynastie)

    Sommige mensen doen naast Mongools worstelen, paardrijden en boogschieten mee aan lokale wedstrijden en spelen tijdens Naadam, zoals kameelracen en Mongools schaken. Mongools schaken is erg populair bij de Mongolen. De stijl en stukken van het Mongools schaken lijken op die van gewoon schaken, maar er zijn wel wat kleine verschillen. Het wordt in het Mongools Shatela genoemd en is een oud en uniek spel dat op de steppen werd gespeeld. 

    Porseleinen schaakstukken. 1260-1368 (Yuan-dynastie)

    Deze porseleinen schaakstukken verbeelden mensen die op leeuwen en paarden rijden. De combinatie van de symbholiek van het paard en het typisch Chinese porselein is een goed voorbeeld van de samenkomst van de Mongoolse en de Chinese Han-beschaving tijdens de Yuan-dynastie.

    De foto’s boven zijn van Rob Spaans. Deze zijn gemaakt tijdens zijn bezoek aan het museum.

  • Tentoonstelling Koninginnen van de Nijl in RMO Leiden

    Tentoonstelling Koninginnen van de Nijl in RMO Leiden

    door Henk Alberts

    In 2010 gaf de Motiefgroep het themanummer ‘Het Senetspel in het oude Egypte’ (Schaakkoerier nummer 107) geschreven door Jan Koek uit.
    Nu in 2016 is er in het rijksmuseum van Oudheden (RMO) in Leiden de tentoonstelling Koninginnen van de Nijl. Deze tentoonstelling vertelt het verhaal van beroemde Egyptische koninginnen, de vrouwen van de farao’s, als Ahmose Nefertari, Hatsjepsoet, Teje, Nefertiti en Nefertari.


    De tentoonstelling bestaat uit ruim driehonderdvijftig topstukken, waaronder zeldzame beelden, prachtige juwelen en luxe gebruiksvoorwerpen. Met kettingen, ringen, glazen parfumflesjes, beschilderde vazen en bronzen spiegels laat de tentoonstelling ons kennismaken met het weelderige leven aan het Egyptische hof. Een uniek onderdeel van de tentoonstelling is de reconstructie van de kamers uit het graf van koningin Nefertari (foto.) Rechts op de foto zien we hoe de bekende afbeelding van het Senetspel in het graf gesitueerd is.
     
    Jan Koek geeft in het kader van de tentoonstelling ook nog 2 lezingen: Op 28 december 14.00 over Teje, de grote koninklijke echtgenote en op 15 maart 2017 om 14.00 over Hatsjepsoet en haar tempel te Deir el Bahri.

  • Tentoonstelling van stoel tot schaakspel in Antwerpen

    Tentoonstelling van stoel tot schaakspel in Antwerpen

    door Rob Spaans

    Het Schaakspel is een bijzonder kunstwerk van de Belgische kunstenaar Vic Gentils (1919-1997). Tot 1 september 2013 is dit monumentale schaakspel te bewonderen in het Middelheimmuseum te Antwerpen. Daar maakt het deel uit van de Collectiepresentatie Vic Gentils en Rezsö Berczeller 1 + 1 = 33 in het Braempaviljoen. Hoe dat rekensommetje in elkaar steekt zult u als schaakliefhebber wel begrijpen. De andere kunstenaar kunt u gelijk weer vergeten, die heeft niets op schaakgebied gedaan… 

    Gentils maakte dit kunstwerk in 1966/67. Het begon ermee dat hem werd gevraagd een stoel als kunstvoorwerp te maken. Gentils besloot een stoel te vervaardigen die met de mens zou zijn versmolten, een mens-stoel. Hij nam een stoel, verwijderde de poten, zette er pianopoten onder, een klokkenkast op en zo nog het een en ander. Het resultaat deed hem denken aan de (zwarte) koningin van een schaakspel op haar troon.

    Hij had er zo’n plezier in dat hij nog een tweede figuur, een zwarte koning, creëerde. Als materiaal gebruikte hij voornamelijk afgedankte meubelstukken en piano’s. Gentils ging vrolijk verder manshoge schaakstukken te assembleren, maar wat begonnen was als een spel werd steeds meer een gevecht en zelfs, in zijn eigen woorden, een nachtmerrie. De 32 stukken zijn uiteindelijk wel tot stand gekomen. Als hij al een schaker was, zal hij na dit project, dat dus twee jaar heeft geduurd, het schaken wel een tijdje zat zijn geweest.

    Voor Gentils was kleur van nog groter belang dan de vorm. De zwarte stukken heeft hij met een brander hun donkere kleur gegeven, de witte stukken danken hun kleur aan de techniek van het zandstralen. De stukken zijn tot ruim twee meter groot, zodat de toeschouwer zich snel in het strijdtoneel voelt opgenomen. Elk stuk heeft zijn eigen unieke dynamiek en expressie. 

    Koning en koningin van zwart (foto hiernaast) staan symbool voor de oude orde. Gentils heeft hen van bepaalde attributen voorzien zoals een ijzeren duikershelm en een schermmasker om hun zwakte te benadrukken. In Gentils symboliek wordt kracht namelijk onder meer uitgebeeld door eenheid van materiaal.

    Het witte leger dat uitsluitend uit hout bestaat heeft dan ook een agressievere en krachtigere uitstraling. Zowel het witte koningspaar als de witte torens staan op wielen, hetgeen hen een veel grotere dynamiek geeft dan hun zwarte tegenstrevers.

    De zwarte lopers zijn potsenmakers die op hun handen staan, terwijl de witte lopers ijdel (spiegel) en muzikaal (harp) overkomen. De zwarte torens lijken op pilaren en de witte torens (foto onder) hebben meer weg van de primitieve tanks zoals die in de Eerste Wereldoorlog hun entree deden. De zwarte paarden lijken op Mesopotamische dieren, voor de witte paarden werden oude carrouselpaarden gebruikt. En zelfs de pionnen zijn allemaal verschillend vormgegeven. Het is een fantastisch werk!

    Van de stelling wordt geschreven in het tentoonstellingsboekje dat het uit een partij van Genna Sosonko zou zijn. Dat lijkt me niet geheel correct want er valt eenvoudig te reconstrueren dat wit in deze stelling aan zet is en met Pxf7 de partij wel heel erg simpel wint.

    Op de IXe Biënnale van Sao Paolo (Brazilië) in 1967 werd Het Schaakspel voor het eerst als geheel tentoongesteld. Gentils kreeg voor zijn creatie (o schande, slechts) de 2e prijs toegekend.

  • Tentoonstelling Rinus van de Velde in Schiedam

    Tentoonstelling Rinus van de Velde in Schiedam

    Onder de titel ‘The Lost Bishop’ is er tot 2 september in het Stedelijk Museum in Schiedam een tentoonstelling van de Vlaamse kunstenaar Rinus van de Velde te zien. Dit is de eerste solotentoonstelling van Rinus van de Velde in Nederland. 

    De titel ‘The Lost Bishop’ (de verloren loper) verwijst naar de eerste partij uit de match tussen Bobby Fischer en Boris Spassky in 1972 in Reykjavik, waar Fischer die eerste partij verloor door een loper op h2 ‘te offeren’, met andere woorden ‘The Lost Bishop.’

    Rinus Van de Velde is een 29 jarige Belgische kunstenaar die eerder al geëxposeerd heeft in Londen, Istanbul, Parijs, Amsterdam, Tokyo, Berlijn en New York. Van de Velde maakt houtskooltekeningen op groot formaat aangevuld met tekstfragmenten.

    Kenmerk voor het werk van Van de Velde is dat hij begint met een serie foto’s die hij vervolgens vanuit geheel eigen perspectief in houtskool natekent. Daarbij beschikt hij over een persoonlijk archief van duizenden foto’s. Die foto’s zijn de start voor een nieuw verhaal rondom een personage in wie de kunstenaar zich dusdanig inleeft, dat het zijn alter-ego wordt. Zo ontstaan een structuur, een verhaallijn, tekeningen en de bijbehorende tekst. Kleur heeft hij daarbij afgezworen, want dat leidt alleen maar af aldus Van de Velde zelf.

    Voor deze tentoonstelling gebruikte Van de Velde de foto’s van de match tussen Boris Spassky en Bobby Fischer om het wereldkampioenschap schaken in 1972 in Reykjavik. Een confrontatie tijdens de Koude Oorlog tussen twee schakers en twee maatschappelijke systemen, het individu Bobby Fischer uit Amerika versus de Sovjet-Russische schaakhegemonie, belichaamd door Boris Spassky. Fischer verliest de eerste partij door een loper te offeren: the lost Bishop. Vervolgens komt hij voor de tweede partij niet opdagen, maar uiteindelijk wint hij wel de match om de wereldtitel van Boris Spassky. Dit was de setting die Van de Velde gebruikte voor zijn tentoonstelling. Hij verdiepte zich in verder in Bobby Fischer, in de manier waarop hij toch wereldkampioen werd, maar ook in het leven van Bobby Fischer na het behalen van de wereldtitel. Van de Velde beeldde zich in hoe het zou zijn om zelf te leven als dit schaakgenie. Het inbeelden vertaalt zich naar een structuur, een verhaallijn, tekeningen en met de bijbehorende tekst die hij aan zijn tekeningen toevoegde, ontstond de tentoonstelling ‘The Lost Bishop’.

    Voor deze tentoonstelling maakte Van de Velde een tekening van 9 x 3 meter op een aluminium wand die op de tentoonstelling vrij in de ruimte staat. Samen met een aantal andere tekeningen op papier verbeeld deze gigantische tekening Van de Velde zijn beeld van de match tussen Spassky en Fischer. Daarmee kan Van de Velde – onder meer via het toevoegen van teksten — zijn verhaal vertellen.

    Vroeger schreef Van de Velde teksten op de muren naast de tekeningen. Nu staan de teksten op de tekeningen zelf en zijn ze langer, waardoor ze kleiner zijn geschreven.

    Van de Velde vertelt dat het interessant te vinden dat je de tekst niet kan lezen als je de tekening van ver bekijkt. Daarvoor moet je dan dichterbij komen, maar dan zie je de tekening weer niet meer. Aldus wordt je als toeschouwer gedwongen een beweging te maken en kan je nooit het hele werk vatten.

    Galerie Tegenboschvanvreden in Amsterdam organiseert van 19 mei tot 30 juni een gelijknamige tentoonstelling van Rinus Van de Velde. ‘The Lost Bishop’.

  • Hoogoventoernooi tentoonstelling

    Hoogoventoernooi tentoonstelling

    door Henny van Essen

    In het Hoogovensmuseum op het Corus terrein is de ‘Stichting Industrieel Erfgoed Hoogovens’ (SIEHO), actief om objecten, delen van installaties, boeken, documenten etc., te verzamelen, te behouden en ten toon te stellen (www.hoogovensmuseum.nl).

    Vanwege het 72e Hoogoven/ Corus schaaktoernooi in Wijk aan Zee is in dit museum een (kleine) tentoonstelling opgesteld. Het betreft bierviltjes, boeken, posters, lotingstukken etc. Er zijn ook voorwerpen te zien die Piet Zwart, die jarenlang de toernooidirecteur was, heeft nagelaten.

    Hieronder geheel rechts enige lotingstukken die bij het begin van een toernooi gebruikt worden om een speelschema vast te stellen.

    Onder links de vaas die Karpov, ter ere van het 70e Corus Chess Tournament (zoals het tegenwoordig heet), aan divisiedirecteur Marjan Oudeman overhandigde met de felicitaties. 

    Onder in het midden het Makkumerbord dat Piet Zwart kreeg ter gelegenheid van de 25 jaar dat hij toernooidirecteur was.

    Het Hoogovensmuseum is geopend op dinsdagen en donderdagen, entree       € 2,00 p.p.,  en op speciale zondagen waarop ook met de stoomtrein van de Hoogovens wordt gereden. 

    De Schaaktentoonstelling is zeker nog tot eind april a.s. te zien.

Mis de nieuwsberichten van de Motiefgroep Schaken niet!

De Motiefgroep Schaken spamt niet!
Lees ons privacybeleid voor meer info.