In het kader van de tijdelijke tentoonstelling Het jaar 1000 organiseert het Rijksmuseum van Oudheden op zondag 18 februari een Middeleeuwse schaakdag voor kinderen met daarin een simultaan voor kinderen door de ChessQueens, een schrijfworkshop en een familielezing over schaken en andere spellen die in de Middeleeuwen werden gespeeld.
De schaakdag kent het volgende programma: • 10.30 – 12.30 uur: simultaan schaken door de ChessQueens • 12.30 – 13.15 uur: familielezing door Annemarieke Willemsen Annemarieke Willemsen, RMO-conservator collectie Middeleeuwen, stelde de tentoonstelling Het jaar 1000 samen. Vandaag houdt ze een familielezing over schaken en andere spellen die in de Middeleeuwen werden gespeeld. • 13.30 – 15.30 uur: simultaan schaken door de ChessQueens • 14.30 – 15.30 uur: schrijfworkshop door Linda Dielemans Linda Dielemans schreef het boek Koningsspel. Het gaat over de beroemde middeleeuwse schaakstukken die zijn gevonden op het Schotse eiland Lewis. Ze zijn gemaakt van walrusivoor, evenals de middeleeuwse schaakstukken die je in de tentoonstelling kunt zien. Niemand weet hoe of waarom deze kostbare stukken juist op dit eiland werden begraven. Tijdens de schrijfworkshop ga je zelf een verhaal schrijven met de schaakstukken in de hoofdrol. Linda sluit de workshop af met voorlezen uit Koningsspel. Je kan dit boek alhier ook kopen en door haar laten signeren. Hieronder een tweetal illustraties uit dit boek:
De schaakdag is gratis. Wel dient de toegang tot het museum betaald te worden. (kinderen t/m 18 jaar gratis entree)
Voor het simultaan schaken hoef je je niet vooraf aan te melden. Voor de lezing en de workshop is vooraf aanmelden wel noodzakelijk. Dit aanmelden kan via de website van het Rijksmuseum van Oudheden, via https://www.rmo.nl/uw-bezoek/activiteiten/middeleeuwse-schaakdag/
En voor wie de tentoonstelling Het jaar 1000 nog niet gezien heeft, is dit de meteen de gelegenheid om de schaakstukken in de tentoonstelling te gaan zien. Want het Rijksmuseum brengt in deze tentoonstelling een groot aantal van de oudste schaakstukken van Nederland bij elkaar : Tentoonstelling het jaar 1000 in Leiden.
Op dit moment is er het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden is vanaf 13 oktober 2023 tot en met 17 maart 2024 een grote overzichtstentoonstelling over ‘Het jaar 1000’. Feitelijk gaat de tentoonstelling echter over de periode 900-1100. Dit lijkt in de geschiedenisboekjes vaak een periode waarin weinig gebeurde, maar voor wat nu Nederland is, is dit juist een tijd van ingrijpende veranderingen in landschap, bevolking, bebouwing, taal en cultuur. In de periode 900-1100 ontstaat een ‘Nederland’ dat ook nu nog herkenbaar is, met dijken, met burchten, dorpen en steden en met kerktorens aan de horizon. Nederland wordt ontgonnen en dat betekent ook het uitsterven van wilde dieren als elanden, beren, zwijnen en een aantal andere wilde dieren. Nederland wordt geregeerd door bisschoppen en behoort tot het ‘Heilige Roomse Rijk’. Er is een keizerlijke residentie in Nijmegen en er zijn kathedralen in Utrecht en Maastricht. Het zijn ook de eeuwen waarin op grote schaal oosterse en westerse kennis worden uitgewisseld: muziekschrift, het cijfer 0 en het schaakspel zijn nieuwkomers in Nederland. Aan het einde van het millennium werd het einde van de wereld verwacht. De mensen zagen voortekens in zonsverduisteringen, overstromingen en komeetverschijningen. Maar uiteindelijk gebeurde er… niks. ‘Het jaar 1000’ vertelt de verhalen van deze middeleeuwers, over hun dagelijks leven en hun verwachtingen van de millenniumwisseling.
Te zien zijn vrijwel alle belangrijke Nederlandse archeologische vondsten uit de periode 900- 1100, waaronder talrijke bruiklenen uit binnen- en buitenland. Blikvangers zijn onder meer de Viking-drinkhoorn uit de Onze Lieve Vrouwe-basiliek in Maastricht en het beroemde Evangeliarium van Egmond, naast zwaarden, scheepshout, gouden sieraden (waaronder de recente schatvondst van Hoogwoud), muntschatten, het borstkruis van Sint Servaas, de oudste schaakstukken van Nederland en een houten ladder uit een waterput.
Bovenstaande is een foto van de verzameling schaakstukken die er in de tentoonstelling te zien zijn. Begeleidende tekst bij deze vitrine: “De oudste schaakstukken van Nederland zijn opgegraven in het oude Huys in Helmond. De schematische vormen zijn Arabische en de inscriptie in runen onder op de koning laat zien dat de stukken wereldburgers zijn. In de 12de eeuw komen stukken zoals de ‘Lewis chess pieces’ uit Scandinavië naar onze streken. Het schaakspel zelf komt uit India en verspreidt zich via de Arabische wereld en al-Andalus.” En de detailomschrijvingen van de diverse objecten die we te zien krijgen, is daarbij als volgt :
Schaakstukken: koning met runeninscriptie op onderkant, pionnen en bisschop/ olifant walrus- en narwalivoor, Oude Huys Helmond, 1050-1150 (Kasteel Helmond, privécollectie)
Schaakstuk: koning Walrusivoor, Leeuwarden, 1100-1200, (Fries Museum)
Bijna alle oude schaakstukken uit Nederland bijeen.. Wat nog ontbreekt (een vergelijkbaar stuk als 6.) is: Schaakstuk: (koning of dame) Been, Valkenburg-kasteel 1100-1200 (Limburgs Museum, Venlo)
De tentoonstelling wekt de vraag op, wat nu dan echt het oudste schaakstuk(ken) van Nederland is (zijn)? Een heel eerlijk antwoord vanuit de Motiefgroep: daarop is op dit moment geen eenduidig antwoord te geven. De reden van dat ontbrekende antwoord is de wijde ouderdomsaanduiding van de verschillende schaakstukken. Daarnaast is de ouderdomsaanduiding van sommige schaakstukken (bijvoorbeeld die van de Friese schaakkoning) nogal eens aan wijzigingen onderhevig.
Nog een puntje van kritiek op de tentoonstelling: op de website van het Rijksmuseum van Oudheden (en in het boek bij de tentoonstelling) wordt aan één van de schaakstukken als zijnde een topstuk uit de tentoonstelling extra aandacht besteed. (afbeelding hieronder links). Dit met als omschrijving: “Schaakstuk De oudste schaakstukken van Nederland zijn opgegraven in het Oude Huys in Helmond. De schematische vormen zijn Arabisch, de puntcirkelversiering is typerend voor deze periode. Dit stuk is een loper of paard. Collectie en foto: Museum Kasteel Helmond (inventarisnummer: 87-106) Details Afmetingen: hoogte 1,5 centimeter Materiaal: narwaltand (ivoor) Periode: 1100-1150”.
Een beetje vreemde fout: Als je dit schaakstuk vergelijkt met bijvoorbeeld een aantal schaakstukken uit Nürnberg (afbeelding rechts) waar 2 lopers en 2 paarden zijn afgebeeld, dan is het schaakstuk uit Helmond toch duidelijk een loper en geen paard.
Bij de tentoonstelling is het boek ‘Het Jaar 1000’ (€24,95) van de hand van conservator Annemarieke Willemsen verschenen. Ook is er een vierdelige podcast-serie, een RMO Magazine, zijn er lezingen, rondleidingen en er is een middeleeuws schaaktoernooi op zondag 18 februari 2024 (details nog onbekend).
In 2010 gaf de Motiefgroep het themanummer ‘Het Senetspel in het oude Egypte’ (Schaakkoerier nummer 107) geschreven door Jan Koek uit. Nu in 2016 is er in het rijksmuseum van Oudheden (RMO) in Leiden de tentoonstelling Koninginnen van de Nijl. Deze tentoonstelling vertelt het verhaal van beroemde Egyptische koninginnen, de vrouwen van de farao’s, als Ahmose Nefertari, Hatsjepsoet, Teje, Nefertiti en Nefertari.
De tentoonstelling bestaat uit ruim driehonderdvijftig topstukken, waaronder zeldzame beelden, prachtige juwelen en luxe gebruiksvoorwerpen. Met kettingen, ringen, glazen parfumflesjes, beschilderde vazen en bronzen spiegels laat de tentoonstelling ons kennismaken met het weelderige leven aan het Egyptische hof. Een uniek onderdeel van de tentoonstelling is de reconstructie van de kamers uit het graf van koningin Nefertari (foto.) Rechts op de foto zien we hoe de bekende afbeelding van het Senetspel in het graf gesitueerd is.
Jan Koek geeft in het kader van de tentoonstelling ook nog 2 lezingen: Op 28 december 14.00 over Teje, de grote koninklijke echtgenote en op 15 maart 2017 om 14.00 over Hatsjepsoet en haar tempel te Deir el Bahri.
Tot en met 30 juni 2013 is er in het Leidse stedelijk museum De Lakenhal (aan de Oude Singel gelegen)een bijzondere tentoonstelling getiteld Wereldschatten met als ondertitel Van Cicero tot Erwin Olaf. Ontdek de bijzondere collecties van de Universiteit Leiden ingericht.
Ongetwijfeld kent u de middeleeuwse ridderroman van Walewein en het zwevende schaakbord, een handschrift op perkament uit West-Vlaanderen (±1350). De Maatschappij der Nederlandse Letterkunde kreeg het in 1789 van ene Alewijn (nomen est omen?) als legaat.
Onder nummer 9 bevindt zich het origineel van dit handschrift. Ik neem de korte omschrijving uit het begeleidende boekje in zwartwit – Er bestaat ook een foldertje in kleur – over deze tentoonstelling over:
“Dit beroemde manuscript in het Middelnederlands ligt opengeslagen op de miniatuur met ridder Walewein die het zwevende schaakbord achtervolgt. Volgens het verhaal volgt Walewein dit mysterieuze schaakbord nadat koning Arthur zijn ridders had uitgedaagd het voor hem op te halen. De miniatuur is opvallend door zijn rode achtergrond. Opmerkelijk is ook het schaakbord zelf; het heeft 56 velden in plaats van 64. Dit is mogelijk niet zozeer het resultaat van een fout van de tekenaar alswel een vroege poging om perspectief te suggereren. Waarschijnlijk was de miniatuur oorspronkelijk geheel ingekleurd; her en der zijn nog resten van andere kleuren te ontdekken. De tekst op de rechterpagina opent met een met fijn penwerk versierde letter.”
Hieronder ziet u een afbeelding van een kaart uit een door de universiteitsbibliotheek van Leiden uitgeven mapje (van de zestiger jaren) met zes oude reproducties.
Op 3 mei 1966 werd er een Nederlandse zomerpostzegel van uitgegeven met een cultuurbarbaarse verminking (door de ontwerper W. A. van Stek), afgesneden onder het schaakbord en dwars door de boom heen. Zie ook mijn catalogus Geschiedenis van de Schaakfilatelie in Nederland en (voormalige) Overzeese Gebiedsdelen op de bladzijden 1-10/13 onder 1.2.5.1.
En laten wij vooral ook de roman van Louis Couperus Het zwevende schaakbord niet vergeten. Ik heb een uitgave van de Wereldbibliotheek uit 1950. Er bestaat ook een prismaboekje (nummer 2150) van uit 1983 Roman van Walewein van Penninck & Pieter Vostaert.
Als Leidenaar (slechts) sinds 1986 meen ik deze informatie met enige trots aan u te moeten doorgeven. Leiden wordt immers niet voor niets de museumstad genoemd; dit blijkt maar weer eens. Mocht voor de sluitingsdatum misschien Leiden (centrum) aandoen, dan is een bezoek aan dit museum stellig de moeite waard. Ik ging er alléén al heen om de miniatuur te bewonderen naar toe.
Museum De Lakenhal in Leiden presenteert in samenwerking met het Rijksmuseum de grootschalige tentoonstelling Lucas van Leyden en de Renaissance. Voor het eerst wordt de belangrijkste kunstenaar van de renaissance in de Noordelijke Nederlanden getoond in de context van zijn tijdgenoten.
Lucas van Leyden is de schilder van het bekende schilderij “de Schaak spelers” dat normaal in de Gemäldegalerie in Berlijn hangt. Eigenlijk wordt er ‘koerierschaak’ als variant gespeeld.
“Helaas kon het schilderij met schaakspelers niet uit Berlijn komen” aldus PR medewerkster van Iterson. “We hebben wel “de Kaartspelers” van Lucas van Leyden….” ter vergelijking!!
De meer dan 250 werken van de allerhoogste kwaliteit zijn afkomstig uit Nederlandse en buitenlandse musea als het Louvre, British Museum en Metropolitan Museum en zijn grotendeels voor het eerst in Nederland te zien.
De tentoonstelling is te zien van 20 maart 2011 tot en met 26 juni 2011.
Op 25 mei 2003 stelde Willem Broekman in wat hij noemde “de komkommertijd op de site van de SV Promotie” de vraag wat de oudste foto met als onderwerp schaken was. Hij kan nooit beseft hebben wat hij met deze vraag zou losmaken. Omdat het gegeven antwoord, een “foto” van het First American Chess Congress, New York 1857 aangedragen door Ruurd Kunnen, mij niet beviel, ging ik eens op zoek in mijn uitgebreide boekenverzameling. Dit leverde onderstaande foto 1 op, met als bijschrift ” In 1840 fotografeerde Fox Talbot twee schakers en liet daarmee een van de eerste in Groot Brittanië vervaardigde Daguerreotype na. De pionier van de fotografie is er schitterend in geslaagd de spanning vast te leggen die er tijdens een partij ontstaat.”
Later dook er ook nog een tweede foto op, zie rechter-afbeelding, foto 2. Martien de Bock vond in nog een ander boek deze tweede foto. Ook hier was de gegeven datering 1840.
Overigens was de datering 1840 inmiddels al wat twijfelachtig geworden. Er doken ook allerlei andere jaartallen op, zoals;
– 1845 ; achterop een ingelijste kopie, Prentenkabinet Leiden – 1846 ; achterop een ansichtkaart “The Chess Players 1846” – en heel vaak; “Fox Talbot, calotopie 1842-1850”
Maar ook was er een ander interessant feit opgedoken; foto 1 bleek zich in Nederland te bevinden en wel in het Prentenkabinet van de Universi-teit Leiden, thans onderdeel van de Universiteitsbibliotheek Leiden.
Redenen genoeg dus om eens met een aantal vragen naar het Prentenkabinet in Leiden af te reizen. Dit met vragen als hoe kwam deze foto nu in Leiden terecht? Wat is het correcte jaartal (1840 – 1842 – 1845 – 1846 – 1850)? En hoeveel verschillende foto’s zijn er nu eigenlijk? En natuurlijk hoop je de originele foto te zien en zo mogelijk in handen te houden.
Om met dat laatste te beginnen; de originele foto ligt heel diep in een gekoelde kluis en daar blijft hij ook. Zien; nee dus. In je handen houden; uitgesloten!
Hoe kwam het Prentenkabinet aan haar foto? Eigenlijk heel eenvoudig. Eind januari 1967 ontving het prentenkabinet een brief uit Silver Spring, Maryland, USA, waarin uit naam van de erven van Talbot aan een geselecteerde groep musea en ‘institutes of higher learning’ het aanbod werd gedaan om uit de persoonlijke collectie van W.A.F Talbot een aantal foto’s te kopen. Dit met als doel om het werk van Talbot wereldwijd voor een zo groot mogelijk publiek toegankelijk te maken.
Afhankelijk van wat een Museum of instituut reeds bezat aan foto’s kreeg zij de mogelijkheid om een set van 3 tot 15 foto’s (periode 1842 – 1850) te kopen.
[ In 1953 was het Prentenkabinet Leiden als eerste openbare instelling in Nederland begonnen om naast prenten en tekeningen ook foto’s te gaan verzamelen en exposeren. Het prentenkabinet bezat en bezit een rijke verzameling foto’s geselecteerd op hun kracht als uitdrukkingsmiddel van een tijd en op hun waarde als individueel kunstwerk. ]
Het Prentenkabinet ging op het aanbod van de erven van W.A.F Talbot in en verwierf daarmee een aantal foto’s waaronder onder meer “de Chess Players” en “Calvert Jones in the cloisters at Lacock Abbey” beide van de hand van Talbot.
[ William Talbot, voluit William Henry Fox Talbot (1800–1877), Brits Filosoof, Egyptoloog, natuur- en scheikundige, was een belangrijke pionier van de fotografie. Als archeoloog was hij bovendien één van de eersten die het spijkerschrift wist te ontcijferen.
Talbot maakt het oudste bekende foto-negatief in de zomer van 1835, een plaatje van een raam in zijn huis in Lacock Abbey (Thans bevind dit negatief zich in de collectie van het Science Museum in het National Museum of Photography, Film and Television in Bradford. Talbot presenteerde zijn uitvinding in een bijeenkomst van de Royal Society op 31 januari 1839, welke datum thans gezien wordt als de officiële geboorte van de fotografie. Er is een museum over zijn werk in Lacock Abbey in een 15e eeuws klooster. Zie ook www.r-cube.co.uk/fox-talbot/ ]
Als details heeft het Prentenkabinet nog bij haar foto vermeld staan: “Calotopie, +1845, zoutdruk.” Verder werd mij daarbij verteld dat de kleur van de originele foto niet, zoals ik zelf verwacht had, in zwart-wit was, doch dat deze bruin is. De bibliothecaresse vertelde mij verder nog dat met +1845 een periode van plus of min 5 jaar bedoeld wordt; dus tussen 1840 en 1850. Voor een exacte datering brengt ons dat dus niet veel verder. Toch waren er in de uitgebreide boekencollectie van het Prentenkabinet wel een paar andere aanknopingspunten voor een nadere datering. Zo is bekend dat één van beide personen op de foto, de man zonder de hoge hoed, de Fransman Antoine François Claudet is. Talbot had in ieder geval in de periode herfst 1842 tot zomer 1844 zeer intensief contact met Antoine Claudet. En er is meer. Algemeen wordt aangenomen dat de foto’s zijn gemaakt zijn in de studio van Claudet. En van die studio van Claudet is bekend dat deze in juni 1841 geopend werd in de Adelaide Gallery in Londen. Deze studio was daarmee de tweede Daguerreotype-studio in Londen, want in maart 1841 opende de Engelsman Richard Beard de eerste studio. Gevoegd bij de vermelding dat Talbot vooral in de periode 1842-1850 zijn foto’s gemaakt heeft, doet aannemen dat een datering van 1842 – 1844 het meest waarschijnlijke is voor de oudste schaakfoto(s). In ieder geval is een datering van 1840 of 1841 niet erg aannemelijk in deze.
Daarnaast heb ik ook in een paar boeken vermeld zien staan bij een foto “één foto uit een aantal studies (foto’s) van de Chess Players.” Gesuggereerd wordt dus dat er een groter aantal verschillende foto’s geweest moeten zijn. Echter duiken tot nu toe in de veelheid van boeken steeds slechts de twee eerder afgebeelde types op. Wel zijn er van beide de nodige exemplaren / afdrukken bekend. De techniek die Talbot gebruikte was in wezen dan ook niet anders dan die van heden ten dagen; Hij maakte een foto, daardoor had hij dan een negatief, een zogenoemd calotype (talbotype), en van dit negatief werden vervolgens naar believen afdrukken (foto’s) gemaakt, die verkocht werden aan belangstellenden. In één van de boeken zag ik een lijst van verkochte aantallen in de periode 1843-1846, met daarop soms wel 1700-1800 exemplaren per foto. En hoewel niet op die lijst, ook van de beide foto’s van de Chess Players zullen er wel de nodige afdrukken geweest zijn. De bibliothecaresse vertelde mij dat er toch zeker wel zo’n 7 tot 10 exemplaren (van beide foto’s samen) bekend zijn.
En een andere leuke vraag die opdook was wat betaal je nu voor zo’n foto? Wat het Prentenkabinet in 1967 voor haar foto betaald heeft, weet ik niet. Wel bleken uit een knipselmap van het Prentenkabinet dat er in latere jaren meerdere foto’s bij Sothebys Londen geveild zijn;
– lot 114, 24 mei 1973 (onbekend welke foto dit exact was)
Inzet ₤300/600 Opbrengst ₤720
Vermeld wordt hierbij nog: “The Chess Players, 1843. This composition differs from the Chess Players sold in these rooms, lot 314, 21 december 1971.” Het lot uit 1973 werd verkocht aan een Amerikaanse verzamelaar, waarschijnlijk
Harry Lunn of Larry Schaap wist men mij te vertellen.
– lot 78, 25 april 1986 (foto 1) Inzet ₤600/1000 Opbrengst ₤638
En na het verwerven van de foto door het Prentenkabinet, in 1967, is deze afbeelding ook een aantal malen gebruikt om “het werk van Talbot voor een zo groot mogelijk publiek toegankelijk te maken.” Zo zijn in ieder geval de volgende uitgaven bekend;
1. bewijs van lidmaatschap van de Schaaksociëteit Palamedes 2. vouwblad als reclame voor de Schaaksociëteit Palamedes
(De Schaaksociëteit Palamedes, gesitueerd in het Witte huis in Oestgeest, werd in oktober 1967 door de schaakvereniging LSG opgericht. Het ging echter niet goed en reeds in 1971 ging Palamedes weer ter zielen.)
3. ingelijste kopie uitgegeven door het Prentenkabinet (was te zien op de contactdag te Bennekom, opgehangen door Martien de Bock.) 4. en wie weet er nog meer voorbeelden ???????
Hierbij enkele sfeerfoto’s van de Benefralux in Leiden:
tijdens de vergadering kreeg scheidend penningmeester Klaus Bodlaender namens de vereniging een aardigheidje uit handen van voorzitter Henk Alberts..ook de ter inzage liggende veilingstukken trokken veel belangstelling ……..Het was bij het kopen en ruilen gezellig druk in de zaal …
foto’s door Joris Leijten
BeNeFraLux in LEIDEN: druk bezocht en veelzijdig
Schaakverzamelaars uit België Nederland, Frankrijk en Luxemburg komen ieder jaar één maal bij elkaar. Dit jaar werd de BENEFRALUX-bijeenkomst georganiseerd door onze Motiefgroep Schaken. De bijeenkomst werd gehouden in het Denksportcentrum Leiden.
De BENEFRALUX samenkomst was druk bezocht: er waren meer dan 50 deelnemers, afkomstig uit diverse landen, zelfs uit Joegoslavië en Italië: het was echt een internationale ontmoeting. Het programma was veelzijdig zodat er voor velen wat te beleven viel.
Vrijdagavond 20 april werd een begin gemaakt met de BENEFRALUX bijeenkomst. Sjoerd van Ketel, ontving te samen met zijn vrouw, te zijnen huize de buitenlandse deelnemers en de andere bestuursleden van de Motiefgroep. Er was gelegenheid voor uitwisseling van ervaringen, evenals tijdens het daarna gevolgde gemeenschappelijke diner in een intiem Leids restaurant.
De eigenlijke BENEFRALUX- bijeenkomst vond plaats op zaterdag 21 april. Het Denksportcentrum bleek een uitstekende locatie: gemakkelijk te bereiken, plezierig ingerichte zalen, een ruime bar met aangename en behulpzame bediening.
Vanaf 9:00 uur ’s ochtends was er gelegenheid om de schaakverzamelobjecten te bewonderen, te kopen en te verkopen.
Hiervan werd ruimschoots gebruik gemaakt. Vooral de professor uit Belgrado bleek een uitstekende verkoper die zijn goed gesorteerde verzamelobjecten tegen z.i. schappelijke prijzen te koop aanbood.
De BENEFRALUX-ontmoeting stond dit jaar ook in het teken van de Euwe Herdenking. Immers dit jaar wordt herdacht dat onze grote schaker en vroegere wereldkampioen Max Euwe 100 jaar geleden geboren werd. Ook onze Motiefgroep Schaken besteedt de nodige aandacht aan dit feit.
Tijdens de bijeenkomst in Leiden was er in een bovenzaal een kleine tentoonstelling (toch van enige omvang) over Euwe ingericht door Sjoerd van Ketel en Joris Leijten. In de tentoonstelling waren van en over Euwe te zien: boeken, foto’s, krantenknipsels, postzegels en nog meer verzamelitems. Zeer de moeite waard. (Deze tentoonstelling is nog steeds op onze internetsite te zien.)
Alle deelnemers aan de BENEFRALUX–ontmoeting ontvingen een extra nummer van “De Schaakkoerier” gewijd aan Euwe, met diverse interessante artikelen. En een mouse-pad met een Euwe tekening.
Zaterdagmiddag was er de grote veiling. Onze veilingmeester Nico van der Plas had liefst 200 verschillende kavels bijeen weten te brengen, waaronder enkele bijzondere en kostbare verzamelobjecten. De lijst van de te veilen kavels kan men in “De schaakkoerier 52” van maart 2001 te zien. Nico van der Plas wist in meer talen de verzamelitems in vlot tempo te veilen. De veiling had dan ook een recordopbrengst.
Na de veiling werd de jaarlijkse Algemene Vergadering van de Motiefgroep Schaken gehouden onder leiding van voorzitter Henk Alberts. (Een verslag van die vergadering vindt men in deze “de Schaakkoerier”.)
Hierna was nog een klein snelschaaktoernooi met 10 deelnemers, welke gewonnen werd door de voorzitter Henk Alberts. Alle deelnemers aan het snelschaken kregen een schaakverzamelprijs.
Tegen half zeven eindigde de prijsuitreikingen daarmee de bijeenkomst.
Al met al kunnen we terugzien op een zeer geslaagde BENEFRALUX gebeuren. Met dank aan de plaatselijke organisator Sjoerd van Ketel. Volgend jaar op naar Frankrijk!!!!!!
De Motiefgroep Schaken geeft een Muismatje uit bij de Benefralux 2001 in Leiden
Het jaar 2001 stond voor de Motiefgroep Schaken in het teken van de Euwe Herdenking. Immers werd dat jaar herdacht dat onze grote schaker en vroegere wereldkampioen Max Euwe 100 jaar geleden geboren werd.
De Motiefgroep Schaken besteedt de nodige aandacht aan dit feit.
Op initiatief van de Motiefgroep Schaken en andere organisaties werd er een Max Euwe postzegelblokje uitgegeven.
En alle aanwezige bij de BENEFRALUX–ontmoeting ontvingen naast een extra-nummer van “De Schaakkoerier” gewijd aan Euwe, ook nog eens een mouse-pad met een Euwe tekening.
De tekening op het muismatje toont achter een schaakbord gezeten rechts een portret van Dr. Max Euwe en links een geblokt paard, het Logo van de Motiefgroep Schaken.
